Toespraak van wethouder mevrouw Emmeke Gosselink tijdens de herdenking op 4 mei 2026 in Hoog Keppel

Dames en heren, jongens en meisjes,

Bedankt dat jullie aanwezig zijn bij deze dodenherdenking.

Wat is het belangrijk dat we hier vanavond in Hoog Keppel samen  zijn. Het is 4 mei, zojuist zijn we 2 minuten stil geweest. Een moment waarop wij de slachtoffers herdenken van de Tweede Wereldoorlog en van andere oorlogen en gewapende conflicten.
We staan stil bij mannen, vrouwen en kinderen die hun leven verloren voor onze vrijheid. Voor een toekomst die zij zelf niet meer meemaakten.

Ook hier zijn families die hun geliefden nooit meer terugzagen, en was er enorm veel leed. Zoals de dagen na de inval van het Duitse leger begin mei 1940. In de dagen daarna heerst er grote verwarring en een groot aantal mensen heeft geen enkel vertrouwen meer in een toekomst onder het naziregime. Zij besluiten om een einde te maken aan hun leven. Onder hen ook de Keppelse huisarts en zijn zwangere echtgenote. Huisarts Belinfante schrijft aan zijn naasten dat hij zijn lot liever zelf in de hand houdt dan de Gestapo daarover te laten gaan. Hij hoopt op een betere wereld. Dat is in de huidige tijd in onze fantastische omgeving zeker uitgekomen, maar niet vanzelfsprekend! In deze tijd van herinnering aan en herdenking van de bittere oorlogsjaren is het goed om stil te staan bij wat deze prachtige mensen is overkomen door een democratisch gekozen oorlogszuchtig en misdadig regime.

Dat verdriet blijft, ook 81 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Daarom móéten we blijven herinneren. Om te voorkomen dat zulke tragedies ooit terugkeren. Want vrijheid is nooit af. Dat merken we in een tijd van toenemende polarisatie, waarin mensen soms tegenover elkaar komen te staan. En in een wereld waarin oorlog nog altijd realiteit is, zoals in Oekraïne en het Midden-Oosten. Het laat zien dat vrijheid kwetsbaar is, en hoe snel ze onder druk kan komen.

Een aantal dagen geleden plaatste de anonieme kunstenaar Banksy een beeld in Londen van een zelfvoldane machthebber wiens blikveld volledig wordt geblokkeerd door zijn vlag, en precies daarom staat hij op het punt van de sokkel te vallen… Laat deze boodschap even binnenkomen.

Vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Maar vrijheid vraagt ook verantwoordelijkheid. Luisteren naar elkaar. Elkaar ruimte geven en blijven leren. Wat weet u bijvoorbeeld van de stille meerderheid, toen en nu? Mensen die nooit hadden gedacht in een oorlog of een gevoelig maatschappelijk debat terecht te komen, maar er toch middenin belandden. Juist in hun verhalen herkennen we onszelf vaak. Daar ligt de les dat vrijheid kwetsbaar is, en onze democratie altijd onderhoud vraagt. Laten we daarom in ons aller Bronckhorst blijven bouwen aan een gemeenschap waarin respect, tolerantie en naoberschap centraal staan. Dat de vlaggen ons niet verblinden en we niet van de sokkel vallen.

Waar we elkaar blijven zien en begrijpen, ook als we het niet altijd eens zijn. Dat zijn we hen – de mensen die we vandaag herdenken – verschuldigd.

Dank u wel